FilmPress.nl

Een camera, goed geluid en de verbeelding van de toeschouwer, meer heb je niet nodig om de nekharen van je publiek overeind te zetten. Op de laatste seconden na (die overigens ingefluisterd werden door Steven Spielberg en eigenlijk het zwakst van de hele film zijn) heeft ‘Paranormal Activity’ die boodschap zeer goed begrepen.

De film puurt zijn spanning uit de vraag of er überhaupt iets aan de hand is in het huis waar Micah en Katie hun apparatuur hebben opgesteld. Worden ze belaagd door bovennatuurlijke krachten of trekken ze enkel verregaande conclusies uit eenvoudige en verklaarbare gebeurtenissen?

Op het moment dat de film die vraag beantwoordt, begint de fun natuurlijk pas echt, en ook daar laat regisseur Oren Peli zien dat hij het genre snapt. Hij concentreert zich vooral op de geluidsband (het geheime wapen van elke goeie huiverfilm) en beperkt de visuele effecten tot een minimum.

Jammer genoeg zwemt ‘Paranormal Activity’ van voor tot achter in het vaarwater van ‘The Blair Witch Project’. Daar is op zich niets mis mee, maar omdat hij zo trouw zijn voorbeeld volgt, weet je perfect waar hij naartoe gaat. Een klein beetje meer eigen persoonlijkheid had deze effectieve thriller pas echt angstaanjagend gemaakt.